Historia

Na początku XX-w, grupa akademickich psychologów eksperymentalnych (M. Wertheimer, K. Koffka, W. Kohler), zainicjowała badania nad tym, jak przebiegają procesy ludzkiej percepcji i jak organizowane są potem w znaczenia i rozumienie doświadczenia. Nazwano ich Szkołą Gestalt. 30 lat później, ich dokonania zostały przeniesione na grunt psychoterapii. Psychoanalitycy, Fritz i Laura Perlsowie, zainspirowani pracą nowego pokolenia Szkoły Gestalt, teorią K. Lewina, odkryciami filozofii, fizyki i chemii, holizmem J. Smutsa, fenomenologią, amerykańskim pragmatyzmem, filozofią wschodu, zaczęli w Nowym Jorku, tworzyć nowe podejście do zdrowia i choroby, krytyczne wobec psychoanalizy. Wraz ze współpracownikami -teoretykiem społeczeństwa, krytykiem kultury, antropologiem i pisarzem Paulem Goodmanem, profesorem psychologii, behawiorystą, Ralphem Hefferline, oraz gronem nowojorskich psychoanalityków, sformułowali w 1951 roku, nowy nurt psychoterapeutyczny- Gestalt Therapy.

„W 1952 roku powstał Instytut Terapii Gestalt w Nowym Jorku. W 1954 roku powstał Instytut Gestalt w Cleveland, którego pierwszymi trenerami byli Paul Goodman, Paul Weisz oraz Laura i Fritz Perls. Z grupą w Cleveland związani byli Erving i Miriam Polsterowie, Elaine Kepner, Ed i Sonia Nevis oraz Joseph Zinker. Ten model szkolenia (podyplomowe instytuty szkoleniowe, niezależne i niepowiązane z innymi instytucjami) jest nadal bardzo popularny w terapii Gestalt. W 1959 roku Fritz wyjechał do Kalifornii z Isadorem Fromem i poznał tam Wilsona van Dusena. Na początku lat 60. on, Walter Kempler i James Simkin przeprowadzili pierwsze warsztaty szkoleniowe Gestalt w Instytucie Esalen w Kalifornii. Trwały one do końca lat 60., kiedy Fritz opuścił Esalen. Irma Shepherd, Robert Resnick i inni prowadzili te warsztaty w Esalen do 1970 roku. W tym okresie powstał kolejny instytut szkoleniowy w Los Angeles.

Na tym wczesnym etapie rozwoju, szczególnie w przeciwieństwie do tradycji analitycznych, w oparciu o które Perlsowie formułowali swoją praktykę i nauczanie, terapia Gestalt wprowadziła wiele koncepcji i technik, które od tego czasu stały się standardem w praktyce psychoterapeutycznej: ekscytujący, bezpośredni kontakt między terapeutą a klientem, wykorzystanie eksperymentów korespondujące ze skłonnością do bezpośredniego doświadczenia, naciskiem na „tu i teraz”, własną odpowiedzialnością klienta za swój rozwój, zaufaniem do samoregulacji klienta, ekologiczną współzależnością osoby i środowiska oraz pragnieniem świadomości.

Fritz Perls zmarł w 1970 roku po krótkiej chorobie. Założył Kanadyjski Instytut Gestalt w Lake Cowichan w Vancouver, a rok wcześniej opublikował książkę In and Out of the Garbage Pail. Fritz opuścił terapię Gestalt, rozwijającą się i pogrążoną w chaosie.
Laura i Isadore utrzymali teorię, tak elegancko ogłoszoną w tekście Perlsa, Hefferline’a i Goodmana, żywą w swoich naukach. Od tego czasu terapia Gestalt obejmuje zakres od teorii po teatr, stale się rozwijając. Goodman, Perlsowie i From zmarli. Terapia Gestalt i teoria terapii Gestalt wciąż się rozwijają.” (PRELUDE TO CONTEMPORARY GESTALT THERAPY, CHARLES BOWMAN AND PHILIP BROWNELL)

Współczesność

Terapia Gestalt to całościowe, integracyjne podejście do zaburzeń i problemów psychicznych, egzystencjalnych i rozwojowych.

Główne założenia:
⦁ Osoba jest zawsze częścią sytuacji (pola)
⦁ Sytuacja jest dynamiczną całością (gestaltem), tworzoną przez interakcje pomiędzy czynnikami wynikającymi z subiektywnego, fenomenologicznego doświadczania i postrzegania świata oraz odczuwania i rozumienia i siebie
⦁ Rozwój osoby, jej trudności, zaburzenia i konkretne zachowania, mogą być właściwie zrozumiane tylko przy uwzględnieniu jej całościowej sytuacji
⦁ Metodą pracy terapeutycznej jest fenomenologiczne badanie doświadczenia klienta/pacjenta i wszystkich elementów mających wpływ w danej chwili na jego sytuację (pole fenomenologiczne)
⦁ Podstawowym celem jest przywrócenie i uzdrowienie kontaktowania się, jako procesu wymiany ze środowiskiem i dokonywania wyboru, zaspokajania potrzeb przy jednoczesnym płynnym procesie kreatywnego dostosowywania się do wymagań i zasobów otoczenia. Środkiem do tego jest poszerzenie świadomości klienta, rozumianej jako integracja wielu poziomów doświadczania (poznawczy, sensoryczny, językowy, etc.), w chwili obecnej.
⦁ Psychopatologia rozpatrywana jest z perspektywy relacji i pola fenomenologicznego