to niemieckie słowo, rzeczownik, który odnosi się do ogólnego wyglądu osoby, zarówno jej cielesności i psychiki, emocji i przekonań, jak też energii i duchowości. Gestalt to zintegrowana całość. W języku angielskim często zamiennie używa się terminu „Whole”.

Na początku XXw grupa akademickich psychologów eksperymentalnych (M. Wertheimer, K. Koffka, W. Kohler) zainicjowała badania nad tym, jak przebiegają procesy ludzkiej percepcji i jak organizowane są potem w znaczenia i rozumienie doświadczenia. Nazwano ich Szkołą Gestalt. 30 lat później, ich dokonania zostały przeniesione na grunt psychoterapii.

Psychoanalitycy, Fritz i Laura Perlsowie, zainspirowani pracą nowego pokolenia Szkoły Gestalt, teorią K. Lewina, odkryciami filozofii, fizyki i chemii, zaczęli w Nowym Jorku tworzyć nowe podejście do zdrowia i choroby, krytyczne wobec psychoanalizy. Wraz ze współpracownikami – teoretykiem społeczeństwa, krytykiem kultury, antropologiem i pisarzem Paulem Goodmanem, profesorem psychologii, behawiorystą, Ralphem Hefferline, oraz gronem nowojorskich psychoanalityków, sformułowali w 1951 roku, nowy nurt psychoterapeutyczny- Gestalt Therapy.

Terapia Gestalt to całościowe, integracyjne podejście do zaburzeń i problemów psychicznych.

Główne założenia:

  • Osoba jest zawsze częścią sytuacji
  • Sytuacja jest dynamiczną całością (gestaltem), tworzoną przez interakcje pomiędzy czynnikami wynikającymi z subiektywnego, fenomenologicznego doświadczania i postrzegania świata oraz z rozumienia i odczuwania siebie samego
  • Rozwój osoby, jej trudności i konkretne zachowania mogą być właściwie zrozumiane tylko przy uwzględnieniu jej całościowej sytuacji
  • Metodą pracy terapeutycznej jest fenomenologiczne badanie doświadczenia pacjenta i wszystkich elementów mających wpływ w danej chwili na jego sytuację(pole fenomenologiczne).